ΛΑΧΑΝΟΝΤΟΛΜΑΔΕΣ ΝΗΣΤΙΣΙΜΟΙ ΣΤΟ ΦΟΥΡΝΟ

Τους νηστίσιμους λαχανοντολμάδες που κάνω κάθε χρόνο, την Σαρακοστή, δεν έτυχε να τους γράψω.  Κάθε φορά τους κάνω στη χύτρα ταχύτητας, όπως και τους κιμαδένιους με το αυγολέμονο.

Αυτή τη φορά βλέπω την συνταγή αυτή στο φούρνο, στο φιλικό blog "Κρήτη: γαστρονομικός περίπλους".

Θα ξαναγράψω τα υλικά, γιατί υπάρχουν μικροδιαφορές, λόγω προσωπικών προτιμήσεων.

Η πρώτη δοκιμή του αποτελέσματος, προκάλεσε ένα "Μενεγάκειο" μμμμμμμμμμ!!! (σαν αυτά τα μουγκρητά που αφήνει η Μενεγάκη, όταν δοκιμάζει τις δημιουργίες των διαφόρων μαγείρων, στην εκπομπή της).

Υ Λ Ι Κ Α

Το λάχανο που πήρα ήταν 2,5 κιλά

1 Κρεμμύδι κόκκινο ψιλοκομμένο

3 Κρεμμυδάκια φρέσκα κομμένα ροδέλλες

2 Καρότα στο χοντρό του τρίφτη

Μαϊντανό και άνιθο κατά κρίση (έβαλα μπόλικο)

200 γραμ. Κονκασέ (μισό κουτί)

1/2 + 1/2 φλ.τσ. Ελαιόλαδο Έξτρα Παρθένο

1 φλ.τσ. Ρύζι Γλασέ πλυμμένο (κάλυψη επιθυμίας συζύγου)

1 φλ.τσ. Κρασί λευκό ξερό

Αλάτι και Πιπέρι άσπρο

Ε Κ Τ Ε Λ Ε Σ Η

Ζεσταίνω σε βαθύ τηγάνι το μισό ελαιόλαδο και σωτάρω τα κρεμμύδια, για μερικά λεπτά.

Ρίχνω τα καρότα και τη ντομάτα και αφήνω να πάρουν μια βράση.

Σβήνω με το κρασί και σε μερικά λεπτά ρίχνω το πλυμμένο ρύζι.

Συνεχίζω το σωτάρισμα, ανακατεύοντας συνέχεια, μέχρι να σωθούν τα υγρά.

 

Προς το τέλος ρίχνω μαϊντανό και άνιθο, ανακατεύω καλά και αλατοπιπερώνω.

Με κλικ στην παρακάτω φωτό διακρίνονται όλα τα υλικά

 

Πριν όμως απ΄την παραπάνω διαδικασία, πλένω το λάχανο, πετώ τα πρώτα φυλλα, τα ταλαιπωρημένα από τις μεταφορές και με μεγάλο μαχαίρι αφαιρώ το κοτσάνι μέχρι το βάθος. Μπήγω την μύτη του μαχαιριού, σχηματίζοντας τετράγωνο, με την λάμα να συγκλίνει προς το κέντρο. Έτσι αφαιρείται μια τετράπλευρη πυραμίδα, που είναι το κοτσάνι.

Όπως έγραψα και στους "άλλους" λαχανοντολμάδες, φροντίζω το λάχανο να χωρέσει ολόκληρο στην κατσαρόλα, όπου βράζει νερό.

Το αφήνω να ζεματιστεί καλά, με την τρύπα του κοτσανιού κάτω. Το γυρίζω με δύο κουτάλες, γιατί δεν έχω κατσαρόλα τόσο βαθειά και το αφήνω μερικά λεπτά ακόμη. Το βγάζω για να κρυώσει.

Τώρα τα φύλλα είναι έτοιμα. Στα πρώτα φύλλα κόβω το χοντρό νεύρο και τυλίγω τους ντολμάδες, μεγαλούτσικους, ανάλογα με το μέγεθος των φύλλων.

Αυτή τη φορά πήρα το στρόγγυλο πυρέξ με το καπάκι, λάδωσα ελαφρά τον πάτο και έστρωσα χαλασμένα φύλλα. Έβαλα τους ντολμάδες κυκλικά, σφιχτά.

Μέχρι εδώ όλα έγιναν χθες βράδυ και με το πυρέξ, στο ψυγείο.

Σήμερα ραντίζω με το υπόλοιπο ελαιόλαδο και ρίχνω και νερό, μέχρι ίσα να καλυφθούν οι ντολμάδες.

Ψήνω με σκεπασμένο το πυρέξ, στους 200 οC, για μιάμιση ώρα (ο τρόπος αυτός είναι μεν ενεργειοβόρος, αλλά δίνει νοστιμότερο αποτέλεσμα και τον "ξεσήκωσα" από ΕΔΩ).

 

15' πριν το τέλος αδειάζουμε, με προσοχή όσο ζουμί μπορούμε, συμπληρώνουμε με ζεστό νερό και φτιάχνουμε μια σάλτσα λεμονιού, με χυμό 3 λεμονιών και 2 κουταλιές νισεστέ (κορν-φλάουερ), διαλυμένο σε λιγο χλιαρό νερό.

Ο τεμαχισμένος είναι της δοκιμής.

Το υπόλοιπο ζεματισμένο λάχανο, μετά από απαίτηση της συμβίας, μπήκε στην κατάψυξη, για να γίνει ένα λαχανόρυζο, την άλλη εβδομάδα.....

ΤΟ ΑΔΟΞΟ ΤΕΛΟΣ ΜΙΑΣ ΗΡΩΪΚΗΣ (?) ΖΩΗΣ.....

Χθες, περίπου 2 χλμ. μετά την Συκιά προς Πόρτο-Κουφό, βλέπω στα δεξιά μου ένα "μπαζότοπο" με κάτι περίεργα μπάζα, μισοσκεπασμένα με άμμο. Σταματώ αμέσως, πηγαίνω κοντά και βλέπω κάτι σαν τεράστια παϊδάκια, πεινούσα και, όπως λέει και το "ρητό", "Ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται".

Η παρακάτω φωτό δείχνει καθαρά το αντικείμενο

Τι είναι;

Ο σκελετός ενός καϊκιού, κομμένος και καμμένος.

Τριγύρω υπήρχαν κι άλλα κομμάτια

Και ένα τμήμα της καρένας, ξαπλωμένο επάνω σε άλλα σκεπασμένα

Παραδίπλα, κοντά σε σπασμένο ντεπόζιτο, μισή πινακίδα

Στρίβω και διαβάζω "....ΝΑΣΙΟΣ Λ ΝΘ1593".  Προφανώς κάποιος Αθανάσιος Λ με Νηολόγιο Θεσσαλονίκης

Ποιός ξέρει τι ταξίδια θα είχε κάνει αυτό το (μάλλον) ψαροκάϊκο και τι ψάρια είχε πιάσει!!  

 

Και λίγο πιο πέρα και ένα απιοειδές μπαλόνι, με τα αρχικά  ΛΑ

 

Η εφαρμογή του "Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν", εφαρμόζεται και στα ψαροκάϊκα, με δικαιολογητικό την προστασία του Αιγαίου από την υπεραλίευση. Και για να το πετύχει αυτό η Ευρωπαϊκή Ένωση, πριμοδοτεί το "κόψιμο" των ψαροκάϊκων, αποκλείοντας ακόμη και τον απλό αποχαρακτηρισμό τους, από επαγγελματικό σε ιδιωτικό, αν θέλει να το κρατήσει ο πρώην ψαράς για αναψυχή.

Και καταλήγουν, με αυτό τον βάρβαρο τρόπο, μπάζα σε σκουπιδότοπο......

Παρακάτω δυο χαρακτηριστικά κείμενα, που ψάρεψα στη Θάλασσα του διαδικτύου

ΚΛΙΚ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΓΙΑ ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ

Έτσι κατέστρεψαν κομψοτεχνήματα Ελλήνων καραβομαραγκών, για να πάρουν τις επιδοτήσεις και να τις καταθέσουν στα τοπικά μπαράκια με τις τραγικές ΡωσοΒουλγαροΟυκρανές.

Και από την άλλη μεριά, να αφήσουν ελεύθερο το διεθνές τμήμα του Αιγαίου, στους "γείτονες" ψαράδες και να εξάγουν τα ψάρια τους στην Ελλάδα!!!

Μετά με λες να μην είμαι δύσπιστος σε όλα!  Πως να μην είμαι με τέτοια που βλέπω???

Σημείωση:  Τα ξύλα ήταν σε πολύ καλή κατάσταση, καθαρά, το σπασμένο δοχείο χωρίς το γνωστό πουρί και τα γράμματα στην σπασμένη πινακίδα, χωρίς τη φθορά της αλμύρας.........

Τέλος, για να μείνουμε με την μαυρίλα, ένα παλιό τραγουδάκι με την Καίτη Χωματά

ΚΑΙ ΜΕ ΩΡΑΙΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ (έ..έ..έρχεται!!)

ΜΠΙΖΕΛΙ ΣΠΑΣΜΕΝΟ (ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΠΟΥΡΕΣ ΜΕ ΣΤΟΛΙΔΙΑ)

Το κομμένο μπιζέλι (αντί φάβας) το κάνω δυο-τρεις φορές το χρόνο και όχι μόνο σε περιόδους Νηστείας.

Σαν συνοδευτικό ουζοποσίας, αλλά και σαν κύριο πιάτο, στολισμένο με διάφορα.....

......και μέχρι να μαντέψετε τα σημερινά στολίδα, δήτε την original ανάρτηση:

ΜΠΙΖΕΛΙ ΚΟΜΜΕΝΟ, ΜΕ ΣΑΛΤΣΑ ΚΑΠΑΡΗΣ

Φεύγοντας από την Σαντορίνη, την δεύτερη φορά που βρέθηκα εκεί, πήρα μαζί μου και μερικά κιλά από την περίφημη Φάβα, από έναν παραγωγό ( έτσι έλεγε).
Όσο είμασταν εκεί την τιμήσαμε δεόντως σε ολες της τις παραλλαγές, με ούζα και κρασιά.
Σήμερα όμως ΔΕΝ έκανα ΦΑΒΑ , ούτε Σαντορίνης, ούτε Ταγκανίκας !
Έκανα το σπασμένο Μπιζέλι, που είναι πιο δημοφιλές στο σπίτι μας, με παρασκευή σαν ΦΑΒΑ, γαρνιρισμένο με μια σάλτσα κάπαρης, της οποίας είμαι fun.

Το τελικό αποτέλεσμα ήταν άριστο, μιας και την σάλτσα την έκανα για πρώτη φορά...

Και, όπως όλα τα τυποποιημένα μας όσπρια, πήρα το εικονιζόμενο μπιζέλι, γνωστής φίρμας, όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά γιατί τα παιδιά που την έχουν ασχολούνται με την ιστιοπλοΐα!
Σε πολλούς θα φανεί άσχετο κριτήριο, αλλά έτσι λειτουργώ σε όλη μου την ζωή. Π.χ. κλείνω ξενοδοχείο μόνο αν δέχεται κατοικίδια, έστω και αν δεν έχω κανένα μαζί μου κλπ.

Στην "δημιουργία" τώρα...

Υ Λ Ι Κ Α
500 γραμ. Μπιζέλι κομμένο (ένα σακκουλάκι)
1 Κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1/2 φλυτζ.τσαγ. Ελαιόλαδο Έξτρα παρθένο
Αλάτι - Πιπέρι
1500 ml Νερό
Χύτρα ταχύτητος και (πιθανά) ένα μπλέντερ ράβδο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΑΛΤΣΑ
200 γραμ. Κάπαρη σε άλμη (δύο βαζάκια των 150 γραμμαρίων), στραγγισμένη
50 γραμ. Αγγουράκια τουρσί , κομμένα μικρά κυβάκια
1/2 φλ.τσαγ. Ελαιόλαδο Έξτρα Παρθένο
2 Κρεμμύδια μέτρια ψιλοκομμένα
2-4 κουτ.σουπ. τοματάκια Κονκασέ
Αλάτι - Πιπέρι

Ε Κ Τ Ε Λ Ε Σ Η
Ζεσταίνουμε το λάδι στη χύτρα και σωτάρουμε λίγο το κρεμμύδι.
Ρίχνουμε το μπιζέλι, αφού το καθαρίσουμε και το ξεπλύνουμε, ανακατεύοντας για να λαδωθεί καλά.
Αλατοπιπερώνουμε και ρίχνουμε το νερό.
Χαμηλώνουμε τη φωτιά (στο 5, με διαβάθμιση διακόπτη 12) και ανακατώνουμε λίγο ακόμη.
Όταν πάρει βράση (σχηματίζεται λίγος αφρός, αλλά αν τον βγάλουμε θα βγάλουμε και το λάδι με το κρεμμύδι), κλείνουμε τη χύτρα και μόλις αρχίσει το σφύριγμα της βαλβίδας ελαφρά, χαμηλώνουμε το μάτι στο 3.
Αυτά είναι για αυτόματο μάτι. Αν χρησιμοποιούμε απλό με τρείς βαθμίδες, τότε κατεβάζουμε ανάλογα, μέχρι το 1.
Σε μισή ώρα σβήνουμε τη φωτιά και αποσύρουμε τη χύτρα όταν σταματήσει το σφύριγμα.
Εκτονώνουμε και ανοίγουμε.
Θα αντικρύσουμε μια πηχτή σούπα, που έχει που και που άσπαστα μπιζέλια. Δεν πειράζει!
Αν έχουμε μπλέντερ "ράβδο" και θέλουμε πιο "βελουτέ" όψη......

........τότε δουλεύουμε τη "σούπα" για λίγο.
Αφήνουμε τη χύτρα στο μάτι, το ανάβουμε ξανά στο 2-3 (0,5-1 για τα απλά), για να σιγοβράσει, μέχρι να γίνει πηχτός χυλός.
Αν έχουμε πιο δυνατή φωτιά, πρέπει να ανακατεύουμε συνέχεια, για να μη "πιάσει" στον πάτο.
Αφήνουμε να κρυώσει και θα πήξει.
Σερβίρεται κρύα ή χλιαρή, ρίχνοντας λίγο λάδι και μερικές ροδέλλες κρεμμυδιού στην επιφάνεια......
.....ΕΚΤΟΣ.....αν κάνουμε και τη Σάλτσα Κάπαρης, όπως παρακάτω....

Τα υλικά τα έγραψα στην αρχή.
Ε Κ Τ Ε Λ Ε Σ Η
Για να αποφύγουμε την έντονη αλμυράδα , μπορούμε να μουλιάσουμε την κάπαρη και το αγγουράκι, από το προηγούμενο βράδυ. Αλλοιώς δεν βάζουμε καθόλου αλάτι.
Σε αντικολλητικό τηγάνι, ζεσταίνουμε το λάδι και σωτάρουμε το κρεμμύδι για 15', μέχρι να γίνει διάφανο και να ροδίσει ελαφρά.

Ρίχνουμε το κονκασέ ή τοματοπολτό και ανακατεύουμε για 5', για να δέσει το μείγμα

Ρίχνουμε την κάπαρη και το αγγουράκι στραγγισμένα, ανακατεύουμε, ρίχνουμε και ένα φλυτζανάκι του Ελλ.καφέ νερό και .....

.... σιγοβράζουμε με σκεπασμένο το τηγάνι, για 15' ακόμη, σε πολύ σιγανή φωτιά, όπως στο μπιζέλι πιο πάνω.

Αφήνουμε να πάρει την θερμοκρασία του δωματίου και σερβίρουμε

Είναι λίγο μπελλαλίδικη κατασκευή, αλλά αξίζει τον κόπο.
Μπορεί να κάνει μια απλή και άχρωμη φάβα, ένα πλήρες "γκουρμέ" γεύμα ή ορεκτικό.

Εμείς την εκτιμήσαμε τόσο, που την φάγαμε σχεδόν ολη και αναγκάστηκα να κάνω και το δεύτερο σακκουλάκι, για αύριο, μιας και είχαμε περίσσευμα σάλτσας.

Ο συνδυασμός είναι διαιτητικός (επίκαιρο), νηστίσιμος (για αργότερα) και πολύ νόστιμος (για πάντα)

Παρακάτω μια άλλη φωτό, με το υλικό μόλις βγήκε πηγμένο από το ψυγείο και, πάλι, με την αγαπημένη σάλτσα κάπαρης

Ισως μετά από την "μελέτη" της πρώτης και της επόμενης φωτό να καταλάβατε τι είναι τα "στολίδια"........

......αν όμως όχι, λέω συνοπτικά ότι είναι 3 είδη. Δηλαδή, Α) Ροδέλλες κόκκινου κρεμμυδιού, με πρόχειρο κουρκούτι, τηγανισμένες σε ελάχιστο ελαιόλαδο. Για το κουρκούτι, 2 κ.σ. Αλεύρι γ.ό.χρ., αλάτι, πιπέρι άσπρο και Σουρωτή (σόδα), μέχρι να γίνει χυλός

Β) Το υπόλοιπο από το κουρκούτι, επίσης τηγανισμένο στο ίδιο τηγάνι (φαίνονται σαν τσίπς, αλλά μοιάζουν στη γεύση με Αραβική πίτα), και

Γ) Η αγαπημένη Σάλτσα Κάπαρης, φτιαγμένη στο ίδιο αντικολλητικό τηγάνι με τα υπόλοιπα.

Και αυτά, για δυο μερίδες, σε 20' μόνο.......

(Ο μαϊντανός είναι για ντεκόρ)