ΤΟ ΑΔΟΞΟ ΤΕΛΟΣ ΜΙΑΣ ΗΡΩΪΚΗΣ (?) ΖΩΗΣ.....

Χθες, περίπου 2 χλμ. μετά την Συκιά προς Πόρτο-Κουφό, βλέπω στα δεξιά μου ένα "μπαζότοπο" με κάτι περίεργα μπάζα, μισοσκεπασμένα με άμμο. Σταματώ αμέσως, πηγαίνω κοντά και βλέπω κάτι σαν τεράστια παϊδάκια, πεινούσα και, όπως λέει και το "ρητό", "Ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται".

Η παρακάτω φωτό δείχνει καθαρά το αντικείμενο

Τι είναι;

Ο σκελετός ενός καϊκιού, κομμένος και καμμένος.

Τριγύρω υπήρχαν κι άλλα κομμάτια

Και ένα τμήμα της καρένας, ξαπλωμένο επάνω σε άλλα σκεπασμένα

Παραδίπλα, κοντά σε σπασμένο ντεπόζιτο, μισή πινακίδα

Στρίβω και διαβάζω "....ΝΑΣΙΟΣ Λ ΝΘ1593".  Προφανώς κάποιος Αθανάσιος Λ με Νηολόγιο Θεσσαλονίκης

Ποιός ξέρει τι ταξίδια θα είχε κάνει αυτό το (μάλλον) ψαροκάϊκο και τι ψάρια είχε πιάσει!!  

 

Και λίγο πιο πέρα και ένα απιοειδές μπαλόνι, με τα αρχικά  ΛΑ

 

Η εφαρμογή του "Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν", εφαρμόζεται και στα ψαροκάϊκα, με δικαιολογητικό την προστασία του Αιγαίου από την υπεραλίευση. Και για να το πετύχει αυτό η Ευρωπαϊκή Ένωση, πριμοδοτεί το "κόψιμο" των ψαροκάϊκων, αποκλείοντας ακόμη και τον απλό αποχαρακτηρισμό τους, από επαγγελματικό σε ιδιωτικό, αν θέλει να το κρατήσει ο πρώην ψαράς για αναψυχή.

Και καταλήγουν, με αυτό τον βάρβαρο τρόπο, μπάζα σε σκουπιδότοπο......

Παρακάτω δυο χαρακτηριστικά κείμενα, που ψάρεψα στη Θάλασσα του διαδικτύου

ΚΛΙΚ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΓΙΑ ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ

Έτσι κατέστρεψαν κομψοτεχνήματα Ελλήνων καραβομαραγκών, για να πάρουν τις επιδοτήσεις και να τις καταθέσουν στα τοπικά μπαράκια με τις τραγικές ΡωσοΒουλγαροΟυκρανές.

Και από την άλλη μεριά, να αφήσουν ελεύθερο το διεθνές τμήμα του Αιγαίου, στους "γείτονες" ψαράδες και να εξάγουν τα ψάρια τους στην Ελλάδα!!!

Μετά με λες να μην είμαι δύσπιστος σε όλα!  Πως να μην είμαι με τέτοια που βλέπω???

Σημείωση:  Τα ξύλα ήταν σε πολύ καλή κατάσταση, καθαρά, το σπασμένο δοχείο χωρίς το γνωστό πουρί και τα γράμματα στην σπασμένη πινακίδα, χωρίς τη φθορά της αλμύρας.........

Τέλος, για να μείνουμε με την μαυρίλα, ένα παλιό τραγουδάκι με την Καίτη Χωματά

ΚΑΙ ΜΕ ΩΡΑΙΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ (έ..έ..έρχεται!!)

ΜΠΙΖΕΛΙ ΣΠΑΣΜΕΝΟ (ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΠΟΥΡΕΣ ΜΕ ΣΤΟΛΙΔΙΑ)

Το κομμένο μπιζέλι (αντί φάβας) το κάνω δυο-τρεις φορές το χρόνο και όχι μόνο σε περιόδους Νηστείας.

Σαν συνοδευτικό ουζοποσίας, αλλά και σαν κύριο πιάτο, στολισμένο με διάφορα.....

......και μέχρι να μαντέψετε τα σημερινά στολίδα, δήτε την original ανάρτηση:

ΜΠΙΖΕΛΙ ΚΟΜΜΕΝΟ, ΜΕ ΣΑΛΤΣΑ ΚΑΠΑΡΗΣ

Φεύγοντας από την Σαντορίνη, την δεύτερη φορά που βρέθηκα εκεί, πήρα μαζί μου και μερικά κιλά από την περίφημη Φάβα, από έναν παραγωγό ( έτσι έλεγε).
Όσο είμασταν εκεί την τιμήσαμε δεόντως σε ολες της τις παραλλαγές, με ούζα και κρασιά.
Σήμερα όμως ΔΕΝ έκανα ΦΑΒΑ , ούτε Σαντορίνης, ούτε Ταγκανίκας !
Έκανα το σπασμένο Μπιζέλι, που είναι πιο δημοφιλές στο σπίτι μας, με παρασκευή σαν ΦΑΒΑ, γαρνιρισμένο με μια σάλτσα κάπαρης, της οποίας είμαι fun.

Το τελικό αποτέλεσμα ήταν άριστο, μιας και την σάλτσα την έκανα για πρώτη φορά...

Και, όπως όλα τα τυποποιημένα μας όσπρια, πήρα το εικονιζόμενο μπιζέλι, γνωστής φίρμας, όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά γιατί τα παιδιά που την έχουν ασχολούνται με την ιστιοπλοΐα!
Σε πολλούς θα φανεί άσχετο κριτήριο, αλλά έτσι λειτουργώ σε όλη μου την ζωή. Π.χ. κλείνω ξενοδοχείο μόνο αν δέχεται κατοικίδια, έστω και αν δεν έχω κανένα μαζί μου κλπ.

Στην "δημιουργία" τώρα...

Υ Λ Ι Κ Α
500 γραμ. Μπιζέλι κομμένο (ένα σακκουλάκι)
1 Κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1/2 φλυτζ.τσαγ. Ελαιόλαδο Έξτρα παρθένο
Αλάτι - Πιπέρι
1500 ml Νερό
Χύτρα ταχύτητος και (πιθανά) ένα μπλέντερ ράβδο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΑΛΤΣΑ
200 γραμ. Κάπαρη σε άλμη (δύο βαζάκια των 150 γραμμαρίων), στραγγισμένη
50 γραμ. Αγγουράκια τουρσί , κομμένα μικρά κυβάκια
1/2 φλ.τσαγ. Ελαιόλαδο Έξτρα Παρθένο
2 Κρεμμύδια μέτρια ψιλοκομμένα
2-4 κουτ.σουπ. τοματάκια Κονκασέ
Αλάτι - Πιπέρι

Ε Κ Τ Ε Λ Ε Σ Η
Ζεσταίνουμε το λάδι στη χύτρα και σωτάρουμε λίγο το κρεμμύδι.
Ρίχνουμε το μπιζέλι, αφού το καθαρίσουμε και το ξεπλύνουμε, ανακατεύοντας για να λαδωθεί καλά.
Αλατοπιπερώνουμε και ρίχνουμε το νερό.
Χαμηλώνουμε τη φωτιά (στο 5, με διαβάθμιση διακόπτη 12) και ανακατώνουμε λίγο ακόμη.
Όταν πάρει βράση (σχηματίζεται λίγος αφρός, αλλά αν τον βγάλουμε θα βγάλουμε και το λάδι με το κρεμμύδι), κλείνουμε τη χύτρα και μόλις αρχίσει το σφύριγμα της βαλβίδας ελαφρά, χαμηλώνουμε το μάτι στο 3.
Αυτά είναι για αυτόματο μάτι. Αν χρησιμοποιούμε απλό με τρείς βαθμίδες, τότε κατεβάζουμε ανάλογα, μέχρι το 1.
Σε μισή ώρα σβήνουμε τη φωτιά και αποσύρουμε τη χύτρα όταν σταματήσει το σφύριγμα.
Εκτονώνουμε και ανοίγουμε.
Θα αντικρύσουμε μια πηχτή σούπα, που έχει που και που άσπαστα μπιζέλια. Δεν πειράζει!
Αν έχουμε μπλέντερ "ράβδο" και θέλουμε πιο "βελουτέ" όψη......

........τότε δουλεύουμε τη "σούπα" για λίγο.
Αφήνουμε τη χύτρα στο μάτι, το ανάβουμε ξανά στο 2-3 (0,5-1 για τα απλά), για να σιγοβράσει, μέχρι να γίνει πηχτός χυλός.
Αν έχουμε πιο δυνατή φωτιά, πρέπει να ανακατεύουμε συνέχεια, για να μη "πιάσει" στον πάτο.
Αφήνουμε να κρυώσει και θα πήξει.
Σερβίρεται κρύα ή χλιαρή, ρίχνοντας λίγο λάδι και μερικές ροδέλλες κρεμμυδιού στην επιφάνεια......
.....ΕΚΤΟΣ.....αν κάνουμε και τη Σάλτσα Κάπαρης, όπως παρακάτω....

Τα υλικά τα έγραψα στην αρχή.
Ε Κ Τ Ε Λ Ε Σ Η
Για να αποφύγουμε την έντονη αλμυράδα , μπορούμε να μουλιάσουμε την κάπαρη και το αγγουράκι, από το προηγούμενο βράδυ. Αλλοιώς δεν βάζουμε καθόλου αλάτι.
Σε αντικολλητικό τηγάνι, ζεσταίνουμε το λάδι και σωτάρουμε το κρεμμύδι για 15', μέχρι να γίνει διάφανο και να ροδίσει ελαφρά.

Ρίχνουμε το κονκασέ ή τοματοπολτό και ανακατεύουμε για 5', για να δέσει το μείγμα

Ρίχνουμε την κάπαρη και το αγγουράκι στραγγισμένα, ανακατεύουμε, ρίχνουμε και ένα φλυτζανάκι του Ελλ.καφέ νερό και .....

.... σιγοβράζουμε με σκεπασμένο το τηγάνι, για 15' ακόμη, σε πολύ σιγανή φωτιά, όπως στο μπιζέλι πιο πάνω.

Αφήνουμε να πάρει την θερμοκρασία του δωματίου και σερβίρουμε

Είναι λίγο μπελλαλίδικη κατασκευή, αλλά αξίζει τον κόπο.
Μπορεί να κάνει μια απλή και άχρωμη φάβα, ένα πλήρες "γκουρμέ" γεύμα ή ορεκτικό.

Εμείς την εκτιμήσαμε τόσο, που την φάγαμε σχεδόν ολη και αναγκάστηκα να κάνω και το δεύτερο σακκουλάκι, για αύριο, μιας και είχαμε περίσσευμα σάλτσας.

Ο συνδυασμός είναι διαιτητικός (επίκαιρο), νηστίσιμος (για αργότερα) και πολύ νόστιμος (για πάντα)

Παρακάτω μια άλλη φωτό, με το υλικό μόλις βγήκε πηγμένο από το ψυγείο και, πάλι, με την αγαπημένη σάλτσα κάπαρης

Ισως μετά από την "μελέτη" της πρώτης και της επόμενης φωτό να καταλάβατε τι είναι τα "στολίδια"........

......αν όμως όχι, λέω συνοπτικά ότι είναι 3 είδη. Δηλαδή, Α) Ροδέλλες κόκκινου κρεμμυδιού, με πρόχειρο κουρκούτι, τηγανισμένες σε ελάχιστο ελαιόλαδο. Για το κουρκούτι, 2 κ.σ. Αλεύρι γ.ό.χρ., αλάτι, πιπέρι άσπρο και Σουρωτή (σόδα), μέχρι να γίνει χυλός

Β) Το υπόλοιπο από το κουρκούτι, επίσης τηγανισμένο στο ίδιο τηγάνι (φαίνονται σαν τσίπς, αλλά μοιάζουν στη γεύση με Αραβική πίτα), και

Γ) Η αγαπημένη Σάλτσα Κάπαρης, φτιαγμένη στο ίδιο αντικολλητικό τηγάνι με τα υπόλοιπα.

Και αυτά, για δυο μερίδες, σε 20' μόνο.......

(Ο μαϊντανός είναι για ντεκόρ)

.... ΑΠΛΑ .... ΜΙΑ ΠΙΤΣΑ.....

Μεσημέρι, σκαλίζω διάφορες σημειώσεις, πέφτω επάνω σε ζύμη πίτσας, ακούω την λαθραναγνώστρια, πίσω μου, να λέει "Ωραία θα ήταν μια πίτσα, για το βράδυ".

Και επειδή χατίρι δεν χαλώ (όταν πρέπει), σε 10' η ζύμη για το βράδυ ήταν έτοιμη, σε πιατάκι με αλουμινόχαρτο (λάθος, έπρεπε να την αφήσω στο μπωλ).

Τρώμε, κοιμάμαι και κατά τις 5, ακούω από την κουζίνα "το ζυμάρι έφυγε"!  Τελικά η ζύμη δεν έφυγε, αλλά φούσκωσε τόσο που ξεχείλισε από το πιάτο στο τραπέζι. Βέβαια για τις ζύμες ισχύει το αντίθετο από άλλα πράγματα:  Όταν είναι φουσκωμένες, τις χαϊδεύεις λίγο και πέφτουν".

Το βραδάκι "στολίστηκε" και να το αποτέλεσμα

Υ Λ Ι Κ Α  για την ζύμη

8 κουτ.σουπ. Αλεύρι για όλες τις χρήσεις

1 κουτ.γλυκ. (5 γραμμάρια) Μαγιά ξερή

1 κουτ.σουπ. Ελαιόλαδο Έξτρα Παρθένο

1 κουτ.γλυκ. Ζάχαρη άσπρη

1 νεροπότηρο Νερό χλιαρό (να αντέχει το δάκτυλο)

1 κουτ.γλυκ. Αλάτι

Τα υλικά αυτά είναι ίδια με του ψωμιού, σε διαφορετικές αναλογίες και παρόμοια με την παλιά ανάρτηση (κλικ εδώ)

Ε Κ Τ Ε Λ Ε Σ Η

Όλα τα στερεά υλικά και το λάδι σε μπωλ και προσθέτω σταδιακά το νερό, ανακατεύοντας συγχρόνως, μέχρι να πετύχω μια ζύμη αφράτη, που να μη κολλάει στα τοιχώματα. Συνήθως δεν παίρνει όλο το νερό, ανάλογα με το αλεύρι.

Παλιότερα λάδωνα λίγο τα τοιχώματα του μπωλ και την άφηνα εκεί για να φουσκώσει. Τώρα την έβγαλα με αλευρωμένα χέρια και την έβαλα σε πιατάκι......και "έφυγε" όπως είπα και στην αρχή.

Το βράδυ πήρα το γυάλινο καπάκι ενός πυρέξ, με διάμετρο 26 εκατοστά, το λάδωσα και άπλωσα την ζύμη, σαν βάση.

Έστρωσα 2-3 κουταλιές κέτσαπ (ετοιματζίδικο, το δικό μου είχε τελειώσει) και από πάνω, διάφορα, όπως

Γιδοτύρι τριμμένο με το χέρι

Ελιές ξυδάτες ξεκουκουτσωμένες

Μανιτάρια σε φέτες

Κρεμμύδι σε ροδέλλες

Ρίγανη και Μαϊντανό ψιλοκομμένο

 

Ψήνω σε προθερμασμένο φούρνο (200 οC), για 20-25'

Κόβω στα 8 με το ροδάκι και.....τρώμε

Την ζύμη αυτή μπορούμε να την διατηρήσουμε στην κατάψυξη, αλλά δεν ξέρω σε πιο στάδιο και δεν το δοκίμασα ποτέ. 

Έχω και εδώ ένα πεδίο δοκιμών, για αργότερα (ο διάολος δουλειά δεν είχε.....κλπ).