ΜΑΡΜΕΛΑΔΑ ΚΕΡΑΣΙ (σαν γλυκό κουταλιού)

Από πάντα ήθελα στις μαρμελάδες να διακρίνονται τα φρούτα, για να βλέπουμε και τι τρώμε....
Έπεσα επάνω σε προσφορά παραγινωμένων κερασιών Εδέσσης, τα λεγόμενα τραγανά και πήρα 2 κιλά, με σκοπό την μαρμελάδα, χωρίς πολλή ζάχαρη.
Και να το αποτέλεσμα, επάνω σε κίτρινο ψωμί, με Κατίκι Δομοκού.

Τα κεράσια, μετά το καθάρισμα, την εξαγωγή των κουκουτσιών με το ειδικό εργαλείο και την επιτόπια κατανάλωση, έμειναν 1400 γραμμάρια, που μαζί με 500 γραμ. άσπρη ζάχαρη και ένα ποτήρι νερό, βράζουν σε χαμηλή φωτιά.
Ξάφρισμα με τρυπητή κουτάλα και βράσιμο για μισή ώρα, με ανοικτό καπάκι.

Προσθέτω και τον χυμό από 2 λεμόνια.
Κρυώνει και μεταγγίζεται σε βάζο, πλυμμένο με βραστό νερό, μόνο.  Η ποσότητα ήταν μικρή και η προβλεπόμενη κατανάλωση θα είναι σύντομη.

Φαίνεται άλλωστε από το κομματάκι που λείπει από την φέτα!!
Δεν ταλαιπώρησα τα κεράσια στο ξεκουκούτσωμα και σε συνδυασμό με την σκληρότητα της φλούδας (χαρακτηριστικό κερασιών του Νομού Πέλλης), διατήρησαν το σχήμα τους και το κατασκεύασμα μπορεί να σερβιριστεί και σαν γλυκό κουταλιού,  όπως παρακάτω

Ο - Ε Ρ Ι Κ - ΜΑΣ

Ήταν μαζί μας τα τελευταία 16 χρόνια, πάντα μαζί μας όμως.

Από την Σαμοθράκη μέχρι την Κεφαλονιά, από τις Πρέσπες μέχρι την Λήμνο, από την Σκιάθο μέχρι τα Καλάβρυτα, από την Ερέτρια μέχρι τα Σύβοτα Θεσπρωτίας, Βόλος, Πήλιο, Μετέωρα, Σκόπελος, Αλόννησος, Σαντορίνη...παντού...  Μόνο σε αεροπλάνο δεν τον πήρα μαζί, δυο φορές, για να μη ταλαιπωρηθεί σαν "αποσκευή"....

Ο λόγος για τον αγαπημένο μας Έρικ, που μας άφησε, σε βαθιά γεράματα στις 14 του περασμένου Απρίλη.

Ήταν το 1997, όταν επισκεφθήκαμε το Μπαζάρ του Φιλοζωικού Σωματείου "Άργος".  Τότε αισθάνθηκα ένα βλέμμα. Γυρίζω και βλέπω ένα ξανθούλη, δεμένο στο πόδι μιας καρέκλας, να μου ρίχνει ματιές. Πήγα κοντά του, τον χάϊδεψα και είπα "'Έλα μαζί μας, καλά θα περάσεις".... Και ήρθε και πέρασε καλά, χωρίς να του λείψει τίποτα, ούτε στα καλά του, ούτε στις αρρώστιες του.

Τον τελευταίο χρόνο άρχισε να δείχνει ότι πλησιάζει το τέλος, αλλά δίναμε τη μάχη με όλα τα διαθέσιμα μέσα, μέχρι που μια 'βδομάδα πριν το τέλος, σταμάτησε ξαφνικά να τρώει και τον είχαμε με ορό....

Και μετά....το τέλος μιας ζωής, που, δυστυχώς είναι μικρότερη από την δική μας.

Τώρα το μόνο που μένει είναι να περιμένω την αντάμωση μας και είμαι σίγουρος ότι θα είναι το μόνο πλάσμα που θα χαρεί και θα με υποδεχτεί κουνώντας την ουρά του, όπως έκανε και εδώ...

Πηγαίνω τακτικά στον τάφο του, στο Κοιμητήριο μικρών ζώων, στην Κάτω Περιστερά, χωρίς να μπορώ να συγκρατήσω τα δάκρυα μου....

Καλό σου ταξίδι Αγαπημένε Έρικ και καλή αντάμωση.....

ΕΛΕΦΑΝΤΕΣ ΠΡΕΣΠΩΝ ΠΛΑΚΙ

Στην περιοχή των Πρεσπών, στο Νομό Φλώρινας, σαν "Ελέφαντες" λένε τα φασόλια "Γίγαντες", όπως τα ξέρουμε στην υπόλοιπη Ελλάδα.

Ότι όνομα όμως και να τους δώσουν, ένα είναι το χαρακτηριστικό τους,  δεν θέλουν μούσκεμα ώρες πριν το μαγείρεμα.

Σήμερα, μετά από περιπέτειες με την συντήρηση του ψυγείου μας, θέλησα να κάνω μια φασολάδα, μιας και ο καιρός ψύχρανε.

Αποθέματα δεν είχα και πήγα στο κοντινό Σ/Μ, όπου ήξερα ότι θα βρω.  Δεν είχαν όμως μέτρια και πήρα "Ελέφαντες-Γίγαντες", για να τα κάνω στην γάστρα.  Οι διαθέσιμες ώρες όμως ήταν λίγες και κατέληξα στην χύτρα ταχύτητας και με την συνταγή που έχει στο βιβλιαράκι (SEB 1975!), με μια παράλειψη και μια προσθήκη.

Το αποτέλεσμα; "Μμμμμμμ! Νόστιμα! Γεια στα χέρια σου"

 

Υ Λ Ι Κ Α  για τρεις μερίδες

250 γραμ. Φασόλια

1 Κρεμμύδι κόκκινο, κομμένο μέτρια

3 σκελίδες Σκόρδο, κομμένες μέτρια

1 φλ.τσαγ. Κρασί άσπρο ξερό

1/2 φλ.τσαγ. Ελαιόλαδο Έξτρα Παρθένο

1 κουτί (400 γραμ.) Ντομάτα κονκασέ

1 φλ.τσαγ. Μαϊντανό (φύλλα ολόκληρα)

Αλάτι - Πιπέρι - Ρίγανη

Ε Κ Τ Ε Λ Ε Σ Η  

Ξεπλένω τα φασόλια σε τρεχούμενο νερό και τα βράζω στη χύτρα, με 1 λίτρο νερό, για 20' από το σφύριγμα της βαλβίδας. Στραγγίζω και τα επιστρέφω στη χύτρα, με λίγο από το λάδι.

Παράλληλα, ζεσταίνω το λάδι σε βαθύ τηγάνι και σωτάρω το κρεμμύδι με το σκόρδο, για λίγα λεπτά. Σβήνω με το κρασί και σε 2-3 λεπτά ρίχνω την ντομάτα και αλατοπιπερώνω.

Σκεπάζω και σιγοβράζω για 15'.  Ανοίγω, ρίχνω την ρίγανη και τον μαϊντανό και αυτό το μίγμα το μεταφέρω στην χύτρα, όπου είναι τα στραγγισμένα φασόλια.

Κλείνω και σιγοβράζω για ακόμη 5' από το σφύριγμα της βαλβίδας.

Στο βιβλιαράκι η συνταγή τελειώνει εδώ.

Εγώ έριξα το φαγητό σε πυρέξ και το έβαλα στο φούρνο, για να σωθούν τα περιττά υγρά και να πάρει χρώμα η επιφάνεια.

Η παράλειψη ήταν ότι δεν τα μούσκεψα από βραδύς και οι προσθήκες ήταν, το κρασί, η ρίγανη και, κυρίως, ο φούρνος.

Σαν γαρνιτούρα, στο δικό μου πιάτο, έβαλα μια κουταλιά κάπαρη και 2 αγγουράκια τουρσί, έτσι, για έξτρα νοστιμιά

έστω και αν μαζί δεν ήπια τσίπουρο ή κρασάκι.  Είπα ότι πρέπει να έχω καθαρό μυαλό, γιατί είμαστε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης με τον Έρικ μας, τον καλύτερο μου φίλο.......