ΦΡΑΟΥΛΟ....ΣΑΛΑΤΑ !!!

Τις υπόλοιπες φράουλες, τις προχθεσινές, τις επεξεργάστηκα με ένα τρόπο που τον ξέρω από παλιά.
Μόνο που αυτό το κατασκεύασμα δεν έχει όνομα και του έδωσα τον τίτλο της κεφαλίδας, από το "Φρουτοσαλάτα".


Με λίγα λόγια και αφήνοντας τις εικόνες και την ζυγαριά να μιλήσουν, πάμε.....
Οι φράουλες πλυμένες, καθαρισμένες από το κοτσανάκι και ζυγισμένες (αλλά και να μην είναι ζυγισμένες, δεν έγινε και τίποτα!)

Πασπαλίζουμε με άσπρη ζάχαρη.
Πόσο;
Φαίνεται από την ζυγαριά.....

Βρέχουμε με το αγαπημένο μας ποτό (λικέρ, μπράντυ, τζιν, βότκα κλπ).
Πόσο;
Φαίνεται από την ζυγαριά.....

Εγώ έβαλα λικέρ από κεράσια (περσυνό) για να τελειώνει, γιατί έρχεται η εποχή για καινούργιο.
Στο ψυγείο μερικές ώρες και "βουρ στον πατσά".
Προσοχη χρειάζεται στο ζουμί που μαζεύεται στον πάτο του τάπερ.
Εκτός από το (λίγο) ποτό, γίνεται και μια "ενίσχυση" από το ζουμί του φρούτου και την ζάχαρη, και αυξάνει ο βαθμός του οινοπνεύματος.
Ενώ το λικέρ που έβαλα είχε 20%, σε δύο μέρες (σήμερα) πήγε 32%.
Εννοείται ότι το κατασκεύασμα γίνεται και με πολλά άλλα φρούτα. Ότι μας έρθει στο χέρι.

Γαρνιρισμένο με σαντιγύ παίρνει άλλη διάσταση!!!

ΜΑΡΜΕΛΑΔΑ ΦΡΑΟΥΛΑ

Χθες, στο λιμανάκι του Κίτρους, εντοπίσαμε παραγωγό Φράουλας.
Πριν φύγουμε, πήραμε 4 κεσεδάκια (2 κιλά), με προοπτική Μαρμελάδας για το ένα και το άλλο βλέπουμε.

Το τελικό αποτέλεσμα δεν με ικανοποίησε από χρώμα και βρήκα τι έφταιγε, αλλά κατόπιν εορτής

Σκάλισα τις σημειώσεις μου και βρήκα χειρόγραφο, σε κουζινόχαρτο, με συνταγή, λιγόλογη, γραμμένη "στο πόδι".
Είμασταν τότε στον Συνεταιρισμό Γυναικών του Δήμου Μουρεσίου στο Πήλιο και αφού προμηθευτήκαμε τα σχετικά γλυκά και μαρμελάδες, ρώτησα την Αρχηγό εκεί για την δημοφιλέστατη φράουλα και την έγραψα σε ότι χαρτί βρήκα μπροστά μου στο αυτοκίνητο, για να μη ξεχάσω.
Να και το χαρτί, που δεν μπήκα στον κόπο να αντιγράψω τότε (έχει και 10 χρόνια).
Το λάθος είναι στο νερό. ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ και αργεί να δέσει το σιρόπι, γιαυτό μαύρισε

Εδώ μερικές με φωτογένεια....
Το περίεργο είναι ότι δεν υπήρχε ούτε μία χαλασμένη, μόνο λίγες μκρές.

Υ Λ Ι Κ Α
1 κιλό φράουλες πλυμένες και καθαρισμένες από το κοτσανάκι
500 γραμ. Ζάχαρη άσπρη
1 Λεμόνι (το χυμό του)
1/2 ποτήρι νερό (εδώ είναι το λάθος!! Ήθελε από καθόλου έως 1/4 το πολύ)

Ε Κ Τ Ε Λ Ε Σ Η
Καθαρίζουμε από το κοτσάνι και πλένουμε.



Τις μεγάλες τις κόβουμε στα δύο ή στα τέσσερα.
Βράζουμε χωρίς ή με ελάχιστο νερό σε πολύ χαμηλή φωτιά, μέχρι να μαλακώσουν.

Τότε ρίχνουμε τη ζάχαρη και δυναμώνουμε την φωτιά, μέχρι να δέσει το σιρόπι.
Ανακατεύουμε συνέχεια για να μη κολλήσει στον πάτο και, αν χρειάζεται, ξαφρίζουμε με τρυπητή κουτάλα.

Το μισό ποτήρι νερό που έβαλα, εμπόδισε το γρήγορο δέσιμο και μαύρισε.
Αυτός είναι και ο λόγος που ΔΕΝ βάζουμε τη ζάχαρη από την αρχή, όπως λέει ο Παρλιάρος. Το παρατεταμένο βράσιμο της ζάχαρης, μαυρίζει το γλυκό!
Η φράουλα έχει χαμηλή πηκτίνη και από μόνη της αργεί να δέσει λίγο.

Για να καταλάβουμε αν έδεσε κάθε γλυκό κουταλιού ή μαρμελάδα, βάζουμε μια σταγονίτσα στο νύχι του αντίχειρα, το γυρνάμε ανάποδα και, αν δεν τρέξει, τότε είναι ΟΚ.

Η αποστείρωση του βάζου έγινε στα μκροκύμματα (χωρίς το μεταλλικό του καπάκι φυσικά), για 3'.

Μπήκε ζεστή στο ζεστό βάζο, έκλεισε σφιχτά και τοποθετήθηκε ανάποδα, μέχρι να κρυώσει και να τραβηχτεί μέσα το καπάκι ασφαλείας (είναι αυτό που κάνει "πλουκ" όταν το ανοίγουμε).

Επόμενο βήμα η κλασσική μας "Φραουλοσαλάτα" (κατά το φουτοσαλάτα!).

Η ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΚΑΙ Η ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΠΙΕΡΙΑ

Σήμερα, Πρωτομαγιά του 2010, είπαμε να "πεταχτούμε" μια βόλτα στο λιμανάκι του Κίτρους (Πύδνας), που πηγαίνουμε συχνά-πυκνά την άνοιξη και το φθινόπωρο, για ψαρικά.

Πριν όμως, από το Αιγίνιο, πήραμε τον δρόμο για Κολινδρό, ένα τόπο που δεν τον είχαμε δει ποτέ.

Η κωμόπολη αυτή είναι στα 280 μέτρα υψόμετρο και έχει θέα προς τον Όλυμπο, τον Θερμαϊκό μέχρι Χαλκιδική και τα Πιέρια, στους πρόποδες των οποίων βρίσκεται.

Η πρώτη εντύπωση πολύ καλή, με καινούργια διόροφα σπίτια, με πολλά γεωργικά μηχανήματα και μαγαζιά, φυσικά κλειστά λόγω της ημέρας.
Φαντάζομαι καθημερινές να σφύζει από ζωή, καθότι είναι κεφαλοχώρι.

Στην είσοδο μας καλωσορίζει μια πινακίδα του Εμπορικού Συλλόγου, με την φωτογραφία της πόλης, από το Φωτο Χασαπέτης, ο οποίος, μαζί με τον φίλο VAD του blog ΑΠΟΥΡΩ, γέμισαν το Google earth στην περιοχή με φωτογραφίες.
Μπράβο τους, αν και αυτή τη δουλειά θα έπρεπε να την κάνει ο Δήμαρχος, σαν αρμόδιος φορέας και όχι μερικοί ιδιώτες που αγαπούν τον τόπο τους.



Το ξενοδοχείο "ΠΙΕΡΙΔΕΣ ΜΟΥΣΕΣ"

Ένα από τα πολλά και γραφικά σοκάκια.

Η οδός Αλέξανδρου Παπάγου, με τα σημάδια του καιρού που πέρασε.

Η οδός Βασιλέως Παύλου, που πλανάται ακόμη, για θυμιζει παλιές και μισητές εποχές.

Η πολύ ωραία Εκκλησία αφιερωμένη στην Αγία Θεοδώρα (και να μη βιαστεί κανείς να πει ¨Ντόρα", γιατί θα του βάλω πιπέρι).

Ο Εμπορικός Σύλλογος Κολινδρού μας εύχεται Καλό Ταξίδι και μας προτρέπει να στηρίξουμε την τοπική αγορά! Πότε; Τώρα που φεύγουμε;

Βρήκαμε το Καφέ-κλαμπ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ, που το βλέπουμε αρκετά χρόνια στην διαδρομή μας προς Κατερίνη, από την Εθνική οδό

Είδα, από έξω, αυτόν τον "σύλλογο" για σκάκι, μπιρίμπα και τάβλι!! Και βάζω τα εισαγωγικά, γιατί τέτοιοι σύλλογοι, είναι νομιμοφανείς μπαρμπουτιέρες.
Όλοι το ξέρουν, εκτός από αυτούς που πρέπει (πέφτει λάδωμα τρικούβερτο! Όλοι τρώνε!).

Ο Καταχάς, από όπου περνούσαμε, όταν η απόσταση Θεσσαλονίκης-Κατερίνης ήταν 100 χλμ. δηλαδή, προϊστορικά!

Φθάσαμε για μεσημεριανό στο λιμανάκι της Πύδνας (Κίτρος το λέγαμε), αφού περάσαμε την Αγαθούπολη, την Μεθώνη και τον Μακρύγιαλο (τίγκα στον κόσμο),
στον κλασσικό Κουφογιώργο, όπου πάντα τρώμε γαρίδες σαχανάκι και χταπόδι στα κάρβουνα. Σήμερα είχε και καλαμάρι φρέσκο.

Μόνο που ο Δήμος έκανε την αυθαιρεσία να απαγορεύσει τα σκυλιά, χωρίς ο χώρος να είναι περιφραγμένος και χωρίς να εχει τον χαρακτηρισμό παιδικής χαράς, όπως σαφεστατα ορίζει ο Νόμος 3170/2003.
Για το κάμπινγκ , για να ενισχύσει τα ROOMS TO LET, που τα χτίσανε και ξέχασαν να βγάλουν τα κουνούπια έξω (ξέρω από πείρα διανυκτέρευσης).
Για τις φωτιές, εν τάξει. Υπήρχαν καμιά δεκαριά ψησταριές που κάπνιζαν και έψηναν διάφορα, για τις παρέες.

Το λιμανάκι, γεμάτο με καΐκια για τις μυδοκαλλιέργιες, αλλά με απαγορευμένα τα μύδια(!)

Και το λευκό αλατόβουνο, στις αλυκές. Να σε αμολήσουν εκεί μέσα και να γλύφεις, μέχρι να σκάσεις από την υπέρταση.

Και μέσα στο πνεύμα της ημέρας, μερικά λουλούδια........

Ποιός είδε άσπρο γαϊδουράγκαθο;

......και δύο από φιλικό blog.......

..........σε μεγέθυνση, σε όλη την οθόνη μου.

Με κλικ στις εικόνες μεγαλώνουν, ακόμη και αυτές οι δύο που είναι "απαγορευμένες", που "πάλι μικρές θα τις έβλεπα"

ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ....ΚΑΛΥΤΕΡΑ