Η ΟΜΙΧΛΗ "ΕΦΑΓΕ" ΤΑ ΜΠΙΦΤΕΚΙΑ!!

Για σήμερα είχα πρόθεση να γράψω για τα χθεσινά μπιφτέκια, αλλά τώρα που γύρισα από την πρωινή βόλτα των σκύλων, έφερα μερικές εικόνες του "Λευκοπύργου" μας, πνιγμένου μέσα σε παχιά ομίχλη.

Εδώ σε απόσταση 200 μέτρων, με την πολυφωτογραφημένη ψαρόβαρκα (πριν γίνει γκρί, ήταν πράσινη με κίτρινη τέντα)

Εδώ σε απόσταση 100 μέτρων, αρχίζει να φαίνεται

Μόνο η θάλασσα και οι αχινοί μένουν ατάραχοι με όλα αυτά που γίνονται

Και σε απόσταση 50 μέτρων, κάτι φαινεται

Έχω δει και χειρότερα, παλιότερα, αλλά δεν θέλω τώρα τα χειρότερα!

ΜΠΙΣΚΟΤΑ ΣΟΚΟΛΑΤΑΣ, μαλακά....

Κάποιο γλυκό για παρέα με τον καφέ δεν είχαμε.

Θα μπορούσα να κάνω κέϊκ Ινδοκάρυδο, αλλά ο οδοντομηχανικός μου απαγόρευσε οτιδήποτε μπορεί να αφήσει κομματάκια, μέχρι να τελειώσει η επισκευή. Για τον ίδιο λόγο αποκλείω και τον Χαλβά. Και καταλήγω σε μαλακά μπισκότα με ψιλοτριμμένη κουβερτούρα, να και το αποτέλεσμα

Υ Λ Ι Κ Α
2+1/2 φ.τσαγ. Αλεύρι γενικής χρήσης
1 κουταλάκι Baking Powder
50 γραμ. Μαργαρίνη (Μινέρβα Benecol με ελαιόλαδο)
1 φλ.τσαγ. Ζάχαρη άσπρη
1 Αυγό
50 γραμ. Κουβερτούρα τριμμένη στον τρίφτη
3/4 φλ.τσαγ. Γάλα
Ε Κ Τ Ε Λ Ε Σ Η
Κοσκινίζουμε το αλεύρι και ανακατεύουμε μέσα το μπέϊκιν.
Σε μπωλ όλα τα υπόλοιπα υλικά και καλό ανακάτεμα με το μιξεράκι χειρός.
Ρίχνουμε σταδιακά το μείγμα του αλευριού και συνεχίζουμε το ανακάτεμα μέχρι να ομογεννοποιηθούν τα υλικά.
Στρώνουμε αντικολλητικό χαρτί σε δυο ταψιά και με βρεγμένο κάθε φορά κουταλάκι βάζουμε μικρή ποσότητα σε απόσταση 4-5 εκατοστών από το προηγούμενο. Αδιάφορο πως θα πέσει γιατί απλώνει και στρογγυλεύει.
Αυτή η ποσότητα μου έβγαλε 40 κομμάτια (από 20 σε κάθε λαμαρίνα).
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 160 οC και, αν έχουμε αέρα βάζουμε και τα δυο ταψιά συγχρόνως (έτσι έκανα).
Ψήνουμε 10', σβήνουμε το φούρνο και τα βγάζουμε σε 5'.
Τα αφήνουμε όπως είναι για 10' και μετά τα βγάζουμε σε σχάρα.

Η διαδικασία είναι απαραίτητη, γιατί είναι πολύ μαλακά όταν βγούν από τον φούρνο και μπορεί να σπάσουν.
Όταν κρυώσουν τα βάζουμε σε κουτί μπισκότων ή τάπερ, για να μείνουν μαλακά.

ΓΚΙΟΥΒΕΤΣΙ ΜΕ ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ... και άλλα καθημερινά.....

Και όμως!  Γι αλλού τον δρόμο πήρα, αλλά κατάντησα γκιουβέτσι,  χωρίς "μετονομασία".

Αυτή είναι μια τελευταία κατασκευή, μιας σειράς άλλων και ξεκινώ  "α δ ο π ά ν α" (ανάποδα, λέει εδώ).

Το αρχικό σχέδιο ήταν να κάνω "Μανιτάρια κοκκινιστά με μακαρονάκι κοφτό".

Αφού ξεκίνησα τα μανιτάρια, βλέπω ότι στον "μπακάλη" μου στο μπαλκόνι, δεν έχω το σχετικό ζυμαρικό. Έχω όμως κριθαράκι χοντρό και ψιλό. Παίρνω 1/2 κιλό από το χοντρό, το σωτάρω με μερικές κουταλιές λάδι, ρίχνω και 3 φλυτζάνια νερό και το βράζω για 3 λεπτά.

Το ρίχνω σε πυρέξ με καπάκι. Παράλληλα έγιναν και τα μανιτάρια, με τον τρόπο που γράφει στο λινκ παραπάνω, με την μόνη διαφορά ότι έβαλα κόκκινο κρασί.

Ριχνω και τα μανιτάρια στο πυρέξ, κόβω με το μάτι την ποσότητα της σάλτσας και συμπληρώνω 3 φλυτζάνια ζεστό νερό ακόμη.

Σκεπάζω και στον προθερμασμένο φούρνο 180 οC, μέχρι να κατέβουν τα υγρά περίπου 2 εκατοστά.

Είναι ακόμη ζουμερό, αλλά μέχρι να φάμε δεν θα είναι πια.

Πασπαλισμένο με τριμμένο τυρί.....νοστιμότατο!
Τις προηγούμενες μέρες "αξιοποιήθηκε" η σάλτσα από το Μπεκρή μεζέ, που είχα κρατημένη στην κατάψυξη, με σπαγγέτι

Οι φέτες όμως από το μπούτι στη γάστρα, με λίγη από την σάλτσα του, συνοδεύτηκαν με πουρέ την μια μέρα και την άλλη με πατάτες φούρνου, που έγιναν με την υπόλοιπη σάλτσα....

Ενδιάμεσα, σαν αντίδοτο στο επερχόμενο κρύο, έφτιαξα μια ντοματόσουπα με χυλοπιτάκι και, σαν βαρκούλες, κρίθινα Κρητικά παξιμαδάκια, πασπαλισμένα με τριμμένο τυρί.

Βέβαια δεν έλειψαν και απλές γρήγορες πατάτες γιαχνί, έτσι για ποικιλία.

Φυσικά και για να καταναλώσω τις ζύμες κουρού και να αποσυμφορήσω την κατάψυξη, έκανα μια τυροπιτούλα και......

........μια σπανακοτυροπιτούλα.
Ενα παρατηρητικό μάτι θα διακρίνει διαφορά στο πάχος του φύλλου. Αυτό οφείλεται στο ότι χρησιμοποίησα διαφορετικά ταψιά και αναγκάστηκα να ανοίξω το παρακάτω περισσότερο και έγινε λεπτότερο.

Και τα μήλα φούρνου παρακάτω, είναι μια λαθεμένη επιλογή αγοράς της συζύγου. Δεν ήταν Ζαγορίν και η μεγαλύτερη τιμή που τους έπρεπε ήταν να γίνουν ψητά, για να νοστιμίσουν κάπως.

Δεν αναφέρω τον γλυκό τραχανά με καφτερές πιπερίτσες, ούτε τις βραστές σαλάτες, που είναι φυσικό να γίνονται αυτή την εποχή.